بۇلبۇل بلوگى

0

ئوينايدىغان بالا بارمۇ

169

سۇ ئىچىدە ئۆرۈم-ئۆرۈم چاچ،
گۈل بەرگىدەك يېرىلدى قات-قات.
بارمىقىمدا ئوچۇم-ئوچۇم نۇر،
ئاپئاق تامغا يازىمەن پەرياد.
ئۆگزىسى يوق ئۆيدىن تولۇن ئاي،
قارىيالماي بولماقتا چاك-چاك.
نەمخۇش پۇتلار سىلكىنەر يېنىك،
يامغۇردىكى خىيالغا ئوخشاپ.
كىچىكلىكتە ياسىغان ئۆيۈم،
كېلىپ قالدى يەنە يادىمغا.
ئۇنلىرىم-قۇم، سېيىم-يوپۇرماق،
ئاش ئېتەتتىم بالىلىرىمغا.
كۈلۈپ سېلىپ ئۆزۈمچە غەمكىن،
ئېچىۋەتتىم روجەكلىرىمنى.
ئاينىسۇن دەپ كېچە باغرىدا،
چېچىۋەتتىم چېچەكلىرىمنى.
ئاق تاش، كۆك تاش،
دەريا بويى سۈزۈك تاش.
سېنىڭ بىلەن مەن ئاداش،
ئوينايدىغان بالا بارمۇ.
بولمىسىمۇ بۇ جايدا بىر تاغ،
ئەكس سادا ياندى ئاھ دەرھال.
ھايات دېگەن مۇشۇدۇر بەلكىم،
ئوت ئىچىگە تاشلاندى ئايال.
ئاق تاش، كۆك تاش.
دەريا بويى سۈزۈك تاش،
ئويناي دېسەم دەريادا،
يولۇم تۇرسا قارا تاش…

ئالدىنقى شېئىر:

كېيىنكى شېئىر:

شېئىرلىرىمىزنى ياقتۇرغان بولسىڭىز بېكىتىمىزگە مۇشتەرى بولۇپئەڭ يېڭى شىئىرلاردىن خەۋەردار بولۇڭ

سىزمۇ باھا يېزىپ بېقىڭ