بۇلبۇل بلوگى

0

نورۇز شېخىدا چىمەنقۇش

217

ناۋادا نورۇز بىر تال گۈل بولسا،
ئېچىلىدۇ مېنىڭ قەلبىمدە.
ناۋادا نورۇز تامچە ياش بولسا،
تۆكۈلىدۇ مېنىڭ بەرگىمگە.

 

ناۋادا نورۇز يالغۇز قۇش بولسا،
قەپىسىمدە ئۇخلار بۇ كېچە.
يارىسىنى پۈۋلەيمەن تىنىقلىرىمدا،
مەنمۇ قۇش بولىمەن تاكى تاڭغىچە.

 

ناۋادا نورۇز قارا يەر بولسا،
كۆتۈرىدۇ يەنە ئۇيغۇرنى.
ناۋادا نورۇز بۈك ئورمان بولسا،
دانلىتىدۇ تۈمەن قۇرغۇينى.

 

ناۋادا نورۇز بىر پىچاق بولسا،
يېڭىسار پىچىقى بولار ئۇ چوقۇم.
ئانارمۇ يېرىلىدۇ يۈرەكتەك ئاخىر،
كۈنلەرمۇ-تۇنلەرمۇ پەقەت بىر يۇتۇم.

 

ئاشۇ پىچاقتا يېلىم كولايدۇ قەشقەرلىك ئايال،
پىياز چانايدۇ كۆزلىرى يۇم – يۇم.
ئېتىزىدىن كۆك تېرىدۇ كۆكلەمدەك كۈلۈپ،
پىچاقنىڭ بىسىدا چېچەكلەيدۇ قۇم.

 

ناۋادا نورۇز بىر تۇلپار بولسا،
چۇلۋۇرىنى ئېشىمەن چاچلىرىم بىلەن.
تۇياقلىرىدىن توزۇسا كۆيۈكنىڭ ھىدى،
يۈزلىرىمنى توسۇمەن رومىلىم بىلەن.

 

شامال قايرىيالماس، ھىجران پۈكەلمەس،
ئىشىق يولىمىزدىكى نورۇز شېخىنى.
مەن ساڭا دېمىسەممۇ بىلىسەن بەلكىم،
نېمە بىلەن يۇغۇلۇق ھەسرەت دېغىنى.

 

ئالدىنقى شېئىر:

كېيىنكى شېئىر:

شېئىرلىرىمىزنى ياقتۇرغان بولسىڭىز بېكىتىمىزگە مۇشتەرى بولۇپئەڭ يېڭى شىئىرلاردىن خەۋەردار بولۇڭ

سىزمۇ باھا يېزىپ بېقىڭ