بۇلبۇل بلوگى

0

ﺧﯘﺩﺍﻧﯩﯔ ﻣﯧﮭﻤﯩﻨﻰ

401

ﺋﯚﮔﺰﯨﺪﯨﻜﻰ ﺳﻪﮬﻪﺭ ﺑﻮﯞﺍﻳﻨﯩﯔ

ﭼﺎﻗﻨﺎﭖ ﺗﯘﺭﻏﺎﻥ ﺳﺎﻗﺎﻟﻠﯩﺮﯨﻨﻰ

ﺋﻮﻳﻨﺎﺭ ﺋﯩﺪﯨﻢ ﺗﺎﺭﺍﭖ ﮬﻪﺭ ﻛﯜﻧﻰ.

ﺳﻪﮬﻪﺭ ﻏﺎﻳﯩﭗ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﻛﻪﺗﻜﻪﻧﺪﻩﻙ

ﻛﯧﺘﯩﭗ ﻗﺎﭘﺘﯘ ﺋﻪﯞﻟﯩﻴﺎ ﺋﻪﺯﻩﻡ

ﺋﺸﯩﻜﻰ ﻳﻮﻕ ﻛﻮﭼﯩﻼﺭ ﺑﯩﻠﻪﻥ.

 

ﻳﯜﺯﻟﯩﺮﻯ ﮬﯚﻝ ﺋﻪﻱ ﺋﺎﻗﺴﺎﻗﺎﻟﻼﺭ

ﭘﺎﻙ، ﭼﯩﺮﺍﻳﻠﯩﻖ ﺋﯧﺘﯩﻘﺎﺩ ﺑﯩﻠﻪﻥ

ﺗﻪﯕﺮﯨﮕﻪ ﺧﺎﺱ ﻗﺎﻳﻐﯘﻧﻰ ﺋﯧﻠﯩﭗ

ﺋﺎﺭﺍﯕﻼﺭﻏﺎ ﻛﯩﺮﺩﯨﻢ ﻗﯩﺴﺘﯩﻠﯩﭗ.

 

ﻳﻪﺭﮔﻪ ﻗﻮﻧﻐﺎﻥ ﺗﺎﯓ ﻧﯘﺭﻯ ﺳﯩﻤﺎﻥ

ﺋﯜﺳﺘﯜﯕﻼﺭﻧﻰ ﻛﯚﻣﮕﻪﻥ ﺗﻮﭘﺎ-ﭼﺎﯓ.

ﺑﺎﻏﺮﯨﻢ ﺋﯧﺰﯨﻚ ﺳﯩﻠﻪﺭﮔﻪ ﺋﻮﺧﺸﺎﺵ

ﺗﺎﺭﻗﺎﻟﻐﺎﻧﺪﺍ ﻳﯩﺮﺍﻕ ﺋﺎﯞﺍﺯﺩﺍ

ﺋﯚﻟﯜﭖ ﻛﻪﺗﻜﻪﻥ ﺷﯘ ﻣﯘﯕﻠﯘﻕ ﺋﺎﮬﺎﯓ.

 

ﻗﺎﻏﯩﻠﯩﻖ

ﻗﻮﻟﻠﯩﺮﯨﻨﻰ ﺳﻮﺯﯗﭖ ﺑﻪﻙ ﻛﯩﭽﯩﻚ

ﻳﺎﺗﻘﯩﻨﯩﺪﺍ ﺋﺎﻱ ﻧﯘﺭﻯ ﺋﯧﻤﯩﭗ،

ﭘﻪﻳﺪﺍ ﺑﻮﻟﯘﭖ ﮬﺎﺟﯩﻢ ﻣﯧﮭﺮﺍﭘﺘﺎ

ﻳﺎﯕﺮﺍﺭ ﺋﯩﺪﻯ ﺋﻪﺯﺍﻥ ﺋﺎﯞﺍﺯﻯ.

ﻏﯩﭽﯩﺮﻟﯩﺸﯩﭗ ﺩﺍﯞﺯﯨﻼﺭ ﺷﯘﺋﺎﻥ

ﺟﯩﻤﯩﺮﻻﻳﺘﺘﻰ ﻣﻪﺳﭽﯩﺖ ﺋﯜﺳﺘﯩﺪﻩ

ﭘﻪﺭﯨﺸﺘﻪ ﯞﻩ ﻳﯘﻟﺘﯘﺯ ﭘﻪﺭﯞﺍﺯﻯ.

 

ﺋﯘ ﻛﯜﻧﻰ

ﺟﯩﻨﺎﺯﯨﻐﺎ ﻗﺎﺭﺍﭖ

ﺑﯧﺸﯩﻨﻰ ﭼﺎﯕﮕﺎﻟﻼﭖ

ﻳﯩﻐﻼﭖ ﺳﺎﻟﺪﻯ ﺋﻪﺯﺭﺍﺋﯩﻞ ﺋﯚﺯﻯ.

 

ﺑﯩﺮ ﻗﻪﻟﺌﻪﺩﯗﺭﻛﻰ ﺋﯘ ﺗﺎﻣﺴﯩﺰ

ﺷﯘ ﻗﻪﻟﺌﻪﺩﻩ ﺑﻮﻟﻤﺎﻗﺘﺎ ﻣﯧﮭﻤﺎﻥ

ﺧﯘﺩﺍ ﺑﺎﺷﻼﭖ ﻛﻪﻟﮕﻪﻥ ﺑﯩﺮ ﺋﯩﻨﺴﺎﻥ.

 

ئالدىنقى شېئىر:

كېيىنكى شېئىر:

شېئىرلىرىمىزنى ياقتۇرغان بولسىڭىز بېكىتىمىزگە مۇشتەرى بولۇپئەڭ يېڭى شىئىرلاردىن خەۋەردار بولۇڭ

سىزمۇ باھا يېزىپ بېقىڭ